Andere perspectieven

Volgende week mag ik bij onze zuiderburen spreken over het belang van empatisch luisteren in de gezondheidszorg.  ‘Als Plopsa de baas was in de zorg’. Met o.a. verhalen van inspirerende organisaties om de kwaliteit in de zorgsector verder uit te bouwen. Ik heb gekozen om zonder beelden en andere vormen van powerpoints/keynote gewoon op het podium te gaan staan en een verhaal te vertellen. En dat verhaal start met mijn moeder, de vrouw die inmiddels al ruim 21 jaar geleden is overleden maar die door haar psychiatrische achtergrond mij heeft geleerd wat de betekenis is van echt luisteren. In 2015 gaf ik al een korte TEDtalk over haar. Het was de eerste keer dat ik openlijk naar buiten trad met het verhaal van mijn moeder. Nu drie jaar later ben ik er klaar voor om vanuit kracht mijn verhaal te delen en haar, ondanks alle pijn, dankbaar te zijn voor het mooiste wat zij kon geven: leren open te staan voor andere perspectieven.

Dat is ook de basis van mijn liefde voor Emmanuel Levinas. Juist in de gelaagdheid van de identiteit is zij, nu ik bijna 51 jaar ben, verrijkend voor mij. Ik heb haar nooit echt kunnen begrijpen, en zij mij ook niet. Daarmee waren we lastig voor elkaar en verstorend, in de relatie moeder – kind.  Maar nu zoveel jaren later, kan ik ‘in de ogen kijken’ van mijn moeder en mijzelf echt zien. Dat ervaar ik als heel verrijkend, van mens tot mens verbonden, ook al leeft zij niet meer.