Ze zeggen dat het overgaat

Samen met haar Boxtelse zorgpartners organiseert Stichting Nabij ook dit
jaar weer een bijzondere avond, die in het teken staat van de Internationale Dag van de Palliatieve Zorg. De muzikale omlijsting wordt verzorgd door Harry Hendriks en ik mag er een lezing geven.

Rouwen is vormgeven aan verdriet. Dat kun je niet alleen. Je hebt anderen nodig die zich openstellen, luisteren en het gemis erkennen. Mensen die kunnen meehelpen het verlies te verwoorden waardoor de werkelijkheid langzaam binnen mag komen. Dit is nodig om de draad straks weer op te kunnen pakken.

“Waar zullen wij afscheid nemen?

“In de regen”

“Zullen wij schuilen?”

“Nee!”

“Hoe zullen wij ons voelen?”

“Ziek, vals en verlegen.”

“Wat zullen wij zeggen?”

“Wij zullen het niet weten.”

“Wat zullen wij denken? “

“Was het maar gisteren, morgen of nooit.”

“Zal een van ons gelijk hebben?”

“Geen van ons zal gelijk hebben.”

“Zullen wij elk een andere kant op gaan?”

“Wij zullen elk een andere kant op gaan.

“”Zullen wij omkijken?”

“Een van ons zal omkijken. Stilstaan, aarzelen en omkijken”

Zo spraken ze tegen elkaar, telkens weer 
opnieuw. 
Maar zij vroegen nimmer wie. Wie 
zou omkijken. Wie.

Toon Tellegen
 Uit: Mijn winter, 
Querido Amsterdam 1987

Schilderij: Swept away, Britt Boutros Ghali